నాలోకి నేను

21-3-2024 శ్రీశాంతి మెహెర్.. జీవితం అంటే కాలంలో కదిలిపోవడమే అని ఓ పెద్దాయన చెప్పాడు. అదే చలం అన్నమాటే.. కాలం కదిలిపోవడం కాదు.. మనకున్న హడావుడికి కాలం పరుగులు పెడుతుంది. చాలా గడబిడలో చాలా చేయాలనుకుని చేయలేని సందర్భాలు చాలానే ఉంటాయి. నాకు నేను పరుగెత్తి పరుగెత్తీ అలసిపోయి.. ఆగిచూస్తే అక్కడ కూడా సమయమే వెక్కిరిస్తూ కనిపిస్తుంది. సమయాన్ని పట్టుకుందామని చూస్తున్న ప్రతిసారీ రెట్టించిన ఉత్సహంతో పరుగుపెడుతూనే ఉంటుంది.  సరే సమయం వెనుక పరుగులో నేను చేసే పెద్ద గిల్డ్ పనేంటంటే.. బాబుని గేటుదగ్గర వాచ్ మేన్ చూడకుండా స్కూల్ ముందు దింపేసి, అదిగో అక్కడే మొదలవుతుంది నా గిల్ట్.. వాడికి కనిపించకుండా ఎందుకు దిగబెట్టడం అంటే పిల్లాడి స్కూల్ షూస్ పాలీష్ లేవని, సాక్స్‌లు సరిగా ఉతకలేదని ఇలా ఏదో సాకుతో ఆపి మరీ పంచాయితీ పెడుతుంటాడు. అందుకోసం వాడికి కనిపించకుండా స్కూల్ గేటుకు కాస్త ముందో, లేదా స్కూల్ బస్ చాటునో పిల్లాడిని వదిలేసి వెళిపోతుంటాను.  ఇక గిల్ట్ రెండు.. స్కూల్ తతంగం కాగానే రోడ్డు పట్టుకుని బయలుదేరతానా.. ఎంత దగ్గరగా రూట్ దొరుకుతుందా.. ఎంత త్వరగా ఆఫీస్ కి వెళిపోదామా అనే ఆలోచన ఒక్కటే మెద...

 శ్రీశాంతి.. 20-3-2024 వాగులు వంకలు పొంగి పొరలి ఊళ్ళ మీదకు వచ్చి ముంచి పోయిన ప్రతి సారీ మళ్ళీ కొత్తగా పుట్టుకొస్తాయి ఊళ్ళు... నిజానికి కొత్తగా పుట్టడం అనేది ప్రతి ఒక్కరి జీవితంలో జరిగే విషయమే. పరిస్థితులకు తగినట్టుగా, పరిసరాలకు అనువైన విధంగా మనల్ని మనం మార్చుకోవడం ఎప్పుడూ జరిగే విషయమే. కాలానికి తగినట్టుగా ఉండటం అనేది అంత సులువైన విషయం కూడా కాదు. చాలా విషయాల్లో మనల్ని గేలి చేసే వ్యక్తుల నుంచి, ఎద్దేవల నుంచి కొత్తగా పుట్టుకు రావడం అంటే కాస్త పెద్ద పనే..  కొత్తదనాన్ని ఏ విషయంలో గమనించినా కూడా సంబరంగా ఉంటుంది నాకు. కాస్త చిత్రంగా కూడా.. ఒకప్పుడు సీతాకోక చిలుకల్ని చూసినప్పుడు భలే ముచ్చట వేసేది. ఎంత ముచ్చట అంటే దాన్ని పట్టుకుని చేతుల్లోకి తీసుకుని మురిసిపోయేంత ఇష్టంగా అనిపించేది. అయితే ఆ ఇష్టం అలా ఉండగానే ప్రకృతిలో మార్పు, పరిసరాల్లో మార్పుల కారణంగా ఎప్పుడన్నా ఏ సినిమా సీన్ మధ్యో తప్పితే సీతాకోక చిలుకలు కనిపించేది తక్కువైపోతున్న తరుణంలో సడెన్ గా.. అంటే చాలా సడెన్ గా మళ్లీ సీతాకోక చిలుకలు కనిపించడం మొదలయ్యాయి. అవి చీరల మీదకు వచ్చే సరికి అబ్బా.. ఈ డిజైన్ భలే ఉందే అని కొనేసి, పక్కన పెట...

  మనసు గందరగోళంగా ఉన్నప్పుడు అలా కాలినడకన నడవటం మామూలు సంగతి. కానీ ఒళ్ళు తగ్గించుకోడానికి నడవటం అన్నది ఏమన్నా బాగుందా! ఇంటి పోరు పడలేక ఉదయాన్నే నడవడం మొదలెట్టాకా, ఎందుకు నడుస్తున్నాను. కాసేపు పడుకుంటే పోయేదికదా అని కాస్త నీరసంగా అనిపించి తిరిగివచ్చేయబుద్దవుతుంది. ఇలా డోలాయమానంలో పడిపోయి, కొట్టుకోవడం మొదటినుండీ మామూలేనాకు. నడక నాలో ప్రశాంతతని నింపడం కంటే నీరసాన్ని, నిస్తేజాన్ని నింపిపారేస్తుంది. ఒక్కసారిగా ఒంటరినైపాయానన్న బాధ ఓవైపు, లావుగా ఉన్నానని నాకు నేనే ప్రచారం చేసుకోవడం అవసరమా అనికాసేపూ, మరికాసేపటికి అక్కడ ఇంట్లోవాళ్ళంతా ముసుగుతన్ని పడుకుంటే నాకేనా ఈ పాట్లు, అంతపాపం నేనేం చేసాననే తిరుగుబాటు కాసేపు, ఇలా పరిపరి విధాలా నాలో నేను చిన్నపాటి యుద్ధం చేసి నీరసంగా కాళ్ళీడ్చుకుంటూ ఇంటికి వచ్చిపడతాను. సరే రొప్పుకుంటూ ఇంట్లో అడుగు పెడితే, "అప్పుడే అయిపోయిందా! ఈ పాటిదానికి ఎందుకు వెళ్ళడం చాల్లే" అంటూ చీదరింపులు. నేనేం చేసేది. ఒళ్ళు వస్తానంటే వద్దనగలమా, నాకీ వళ్ళు వద్దంటే అదిపోతుందా అంతా మిధ్య. ఏదీ ఈ భూమిమీద శాశ్వతం కాదు. ఎప్పుడో ఒకప్పుడు పోతుంది. లేదా ఇలా లావుగా చూసీ చూ...